Προσφορά!
Image (102)
Image (102)

Αιμιλία Ιωαννίδου: Η Άλωση της Κωνσταντινούπολης

€10,00 €5,00

Κωδικός: 7877 Κατηγορία:

Περιγραφή Προϊόντος

Τίτλος: Η Άλωση της Κωνσταντινούπολης, μια συνθετική καταγραφή
Συγγραφέας: Αιμιλία Ιωαννίδου 
Σελ. 144
Έτος έκδοσης 2000
Η άλωση της Κωνσταντινούπολης αποτελεί μείζον γεγονός στην ιστορία της ανθρωπότητας. Σύμφωνα με την παραδοσιακή άποψη για την ιστορία, σηματοδότησε το τέλος του Μεσαίωνα και την απαρχή της σύγχρονης εποχής, δεν ήταν μόνο το τέλος της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας αλλά και η αφετηρία της Αναγέννησης. Οι λόγιοι που διέφυγαν από την Πόλη πήραν μαζί τους στην Ιταλία τη γνώση και τα κείμενα της ελληνικής διανόησης τα οποία έθεσαν τα θεμέλια του ανθρωπιστικού κινήματος και κατ’ επέκτασιν της Αναγεννήσεως. Το Βυζάντιο, ως ”πλέγμα θεσμών” με όλα τα στοιχεία που αυτό εξέφραζε, ως πολιτικό σύστημα, ως θρησκευτικός σχηματισμός, ως τύπος πολιτισμού που περιελάμβανε την ελληνική πνευματική κληρονομιά, το Ρωμαϊκό δίκαιο, την ορθόδοξη θρησκεία καθώς και όλα όσα το ίδιο δημιούργησε στον τομέα της τέχνης, δεν εξαλείφθηκε με την άλωση. (…) Η δράση των εξόριστων διανοούμενων στη δύση πριν και, κυρίως, μετά την άλωση, η δράση των μεγάλων οικογενειών – υπολειμμάτων της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας στις παραδουνάβιες ηγεμονίες, η ανάπτυξη της μείζονος Κωνσταντινούπολης με τον διεθνή χαρακτήρα, οι τοπικές αυτονομίες που διατηρήθηκαν ή αναπτύχθηκαν στις διάφορες περιοχές (οι χριστιανικές κοινότητες στην ευρωπαϊκή ήπειρο, τα νησιά, ο Άθως, τα πατριαρχεία, το Σινά και η μονή του Αγίου Σάββα, οι αποικίες στην Ιταλία), οι δομές του Οικουμενικού Πατριαρχείου και οι εξελίξεις τους, καθώς και η δράση των Κωνσταντινουπολιτών με κέντρο την Κωνσταντινούπολη και κύριο επίκεντρο τις παραδουνάβιες ηγεμονίες, οδηγούν στη διαπίστωση της συνέχειας του Βυζαντίου μετά την άλωση. (…) Πριν ακόμη σβήσει ο μεσαιωνικός, είχε διαμορφώσει ο νέος ελληνισμός με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά γνωρίσματά του, τη γλώσσα του (τραγούδια του ακριτικού κύκλου – 10ος αι.) και την εθνική του συνείδηση. Τους τελευταίους βυζαντινούς αιώνες, οι συνθήκες επέτρεψαν ή επέβαλλαν στον ελληνισμό της Αυτοκρατορίας να ξεχωρίσει τον εαυτό του από την παλαιά, πλατιά υπερεθνική ταυτότητα του Βυζαντίου. Η βαθμιαία εθνική αφύπνιση του ελληνικού στοιχείου τόνωσε τον εθνικό χαρακτήρα και τη διάθεση για αντίσταση των Ελλήνων της Αυτοκρατορίας. ”Εσμέν γαρ… Έλληνες το γένος, ως η τε φωνή και η πάτριος παιδεία μαρτυρεί”, διακήρυξε το 1418 στον Μυστρά ο φιλόσοφος Γεώργιος Πλήθων Γεμιστός. Από το Βυζάντιο συνεπώς, ισχυρός αλλά με δυσάρεστες ιστορικές συγκυρίες, αναδύθηκε ο νέος ελληνισμός. Όταν το 1453 ο Μεχμέτ άλωνε την κατεστραμμένη Πόλη, ο νέος ελληνισμός ήταν μια πραγματικότητα. Αν αυτό δεν είχε συμβεί, θα ήταν σχεδόν αδύνατο να επιβιώσει ο ελληνισμός κάτω από τη σκληρή οσμανική τυραννία. Πίστεψε στην αποκατάστασή του και την απελευθέρωσή του. Η πίστη αυτή, μια βαθιά ακλόνητη πίστη που πήγαινε από γενιά σε γενιά, τράφηκε από τους θρύλους της άλωσης. Ο πιο σημαντικός από τους θρύλους αυτούς είναι του ”Μαρμαρωμένου βασιλιά”: (…) Για τους σκλαβωμένους της τουρκοκρατίας, ο τελευταίος αυτοκράτορας ήταν ο πρώτος που ξεσηκωνόταν σε όλες τις επαναστάσεις και ο αρχιστράτηγος των απανταχού της Ελλάδος μαχητών. Η ακλόνητη πίστη για την ”ανάσταση του γένους” φαίνεται καθαρά στο δημοτικό τραγούδι. Η Άλωση της Κωνσταντινούπολης θρηνήθηκε όσο κανένα άλλο γεγονός στην ιστορία του ελληνισμού. Από τον Πόντο και τη Μικρά Ασία ως τη Θράκη, τη Μακεδονία, τη Στερεά Ελλάδα και την Κρήτη υπάρχουν θρήνοι της Αλώσεως. (ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΟ ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ)

Περιεχόμενα

α. ΒΥΖΑΝΤΙΟ
β. ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ
γ. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΠΑΛΑΙΟΛΟΓΟΣ
δ. ΜΕΧΜΕΤ ( ΜΩΑΜΕΘ Β’ ) Ο ΠΟΡΘΗΤΗΣ
ε. ΠΟΛΙΟΡΚΙΑ ΚΑΙ ΑΛΩΣΗ
στ. ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ ΤΗΣ ΑΛΩΣΗΣ
ζ. ΠΑΡΑΡΤΗΜΑΤΑ
η. ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ